Otuzbeşime bastım geçen hafta... İlk yan bitti: Hayat: 1... Ben: 0... Ama belliydi böyle olacağı... Nicedir başlamıştı belirtiler:

Yolda çocuklar "Amca şu to*pu atıversene" diye seslendik*lerinde kuşkulanmıştım ilkin...

Sonra saçlarımdaki beyaz tel*ler tescilledi yarı yolun ufukta göründüğünü...

Baktım, lise fotoğraflarım sa*rarmış, sınıf arkadaşlarım yaş*lanmış. Eş dost sohbetlerinde sağlık ve çocuk konuşulur ol*muş... seyahat ve aşk yerine...

Gök gibi gürlemeye alışkın müzik setimin ses düğmesini kısar olmuşum, içindeki uçurt*manın ipini cekercesine...

"Bizim zamanımızda" diye başlayan nu*tuklar atmaya başlamışım mezuniyet törenle*rinde -hayret! daha dün